Dr. Phil op 30 juni

De kasten in de klas zijn uitgemest. Alle taken en toetsen, boekbesprekingen en examens met een bandje – roos of geel – errond naar het archief, om wellicht nooit meer bekeken te worden. Gekristalliseerde hersenpijnigingen, woordengekronkel, scheve zinnen, manke vergelijkingen en lege bladruimten als gevolg van een writer’s block, dat de leerling overvalt, bij de onmogelijke vraagstelling op het meest ongepaste moment van een examen.
De boeken netjes ingeleverd op stapeltjes, het sleuteltje van het kastje mag niet ontbreken, de agenda als ultieme bewijs van aanwezigheid op school voor de komende doorlichters. Alles is volbracht. Leerlingen blijven hangen in de klas: ze gaan nog even zitten. Hier hebben ze een deel van hun leven doorgebracht, al beseffen ze het nog niet. Daar zijn ze nog te jong voor en toch blijven ze plakken aan het versleten schoolmeubilair, dat al lang vervangen had moeten zijn, maar er zijn andere prioriteiten. Intuïtie zegt hen dat ze een periode afsluiten: het veilige nest van de school, de enige zekerheid soms, in hun nog prille bestaan, valt weg. Sommigen onder hen beseffen het maar al te goed.
Ik heb mijn modelantwoorden binnengebracht, mijn jaarvorderingsplannen aangevuld en examenkopijen met de juiste puntendeling ingeleverd, geparafeerd voor ontvangst. Planlast is eigenlijk vooral een zorg voor de laatste dagen: zorgen dat je administratief in orde bent. Zorgen dat je met een propere lei kunt herbeginnen op 1 september, met nieuwe en vertrouwde gezichten; nieuwe materie en vertrouwde paradigma’s; what’s worth to remember? What’s worth to be known? Ik vraag het me af, bij zo’n afsluiting van het schooljaar. In mijn kast worden de themamappen herschikt, met het verzamelde actua-materiaal. Alles wat ik had willen gebruiken in de les, maar er nooit toe kwam…. wordt nog niet weggegooid.
Wat had het afgelopen jaar te bieden? Wat is het bilan? Onderwijsmensen klinken niet op 1 januari, maar op 30 juni wordt er wel getoast en geoogst: een nieuwe lichting afgestudeerden. Ze hebben een ander levensritme, hen opgelegd door de jongeren, waarmee ze werken. Dan zijn er de eindejaarslijstjes/rapporten, met de uitschieters, de bloopers, de failures en de goddelijke momenten, waarmee je in deze stiel voortdoet, voortboert, soms tegen beter weten in.
De goddelijke momenten: toch wel dat van 5HWe. Ik koester het enthousiasme waarmee ze tekeer gingen, toen ze een sensibiliseringsactie mochten opzetten over ,,pestgedrag op school.’’ Het was volledig hun idee; ze wilden het en ze gingen ervoor. Ze hebben me verrast, werkelijk, me gepakt en nog een aantal van mijn collega’s, de direc incluis, die dit niet hadden zien aankomen. Het was het keerpunt in het jaar voor hen, want zie, op het einde van de rit, moet ik vaststellen: geen één van hen is blijven haperen. Met uitzondering voor M. die afhaakte, en dan zit ik meteen bij de failures. Ik blijf met de gedachte zitten, dat we hier meer hadden kunnen doen. Kan de school rechttrekken wat er elders verkeerd loopt?
Ander goddelijk moment: de manier waarop ik – een moment maar, met dank aan – weggezet werd als ,,Dr. Phil’’. Dan neem je je verantwoordelijkheid op als klastitularis en praat je de dingen uit tot op het bot, die al lang verkeerd lopen, een klasgroep verdelen. Ik neem de titel van deze tv-goeroe met plezier aan. De katharsis was er ook. Sommige leerlingen hebben in dat ene lesuur meer geleerd over zichzelf, dan in heel hun zes jaar middelbaar samen, bij wijze van spreken. De schatjes van de zesdes, ik ga ze missen, nu ook, nu ik dit stukje hier afwerk, dat is blijven liggen.

Afgestudeerd.

Afgestudeerd.

Geen twee zonder drie: het leek een ,,internationaal jaar’’ op een laag pitje te zullen worden. Na het débâcle met onze Engelse partnerschool in november 2014, dat zelfs de moeite niet deed, om nog eens contact te nemen en het verplichte nummer van de inhuldiging van de Flanders Fields’ Memorial Garden in Londen, leek er zich niet bijzonder veel aan te dienen. Maar derde keer, goede keer: op de voorlaatste dag van het schooljaar viel het nieuws plots in de bus dat we met CONONEC (Connected on Nature, Environment and Culture) na twee eerdere, niet met geld gehonoreerde pogingen, dan toch van start kunnen gaan. Eén les – en sorry voor de provincie West-Vlaanderen – dit soort projecten groeit van onderuit en staat of valt met de vastberadenheid van partnerscholen die elkaar vinden of niet. En zoiets leg je niet van bovenaf op. Ik moet wel eerlijk bekennen: ik had het bijna opgegeven. Het Koninklijk Atheneum I Oostende centrum zal vanaf september opnieuw de Europese samenwerking aanzwengelen: met lycea en gymnasia uit Burdur (TU), Larissa (GR) en Karlskoga (ZW). Uiteraard kijk ik vooral uit naar de contacten met Larissa, de gebeurtenissen van de jongste dagen laten me niet onberoerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s