For we’re like creatures in the wind

Een paar klasgenoten kochten zijn platen en die van Lou Reed; ik niet. Als trage adolescent heb ik Bowie maar laat ontdekt. Vinyl kwam sowieso maar zeer laat in huis bij ons. Met terugwerkende kracht, nu en dan, kwam hij pas laat binnen in mijn wereld vanaf 1980, eigenlijk via zijn verrassende zijsprongen en niet omdat hij in de eighties helemaal die wereldster werd. Zo is zijn werk na ,,Ashes to ashes’’, voor mij minder interessant. Ik haakte af op zijn recyclage van die verfoeide disco. Het was zijn ouder werk dat mij plots wel interesseerde: een inhaalbeweging, dus.

Androgynie als pose en tegelijk als maatschappelijk statement.

Hoe hij erin slaagde om in de op stervens na dood verklaarde popindustrie vrijwel continu op zijn verlies van aura te anticiperen, te veranderen en het ook nog te commercialiseren: je lot om icoon te zijn en dat ook je hele leven blijven, uitgestreken met de flair van een gentleman. Bowie was zo één van die popartiesten, waarvan je je bleef afvragen wat zijn echte identiteit dan wel was. Het is zijn hoofdthema. Neem nu ,,Wild Is The Wind’’, (1) voor mij één van zijn mooiste songs, hoewel niet van hem. Het gaat terug naar een al lang vergeten film uit de fifties, ondanks de aanwezigheid van ene Anna Magnani, en de titelsong in de kleffe smartlapversie van ene Johnny Mathis. Nina Simone maakte er begin jaren ’60 een schitterende jazzballad van, maar zelfs dit nummer kan niet op tegen de Bowie-interpretatie met de kabbelende Alomar-gitaar. In deze versie krijgt de tekst een allure van existentiële vraag: wat is liefde? Dat is Bowie.

Eno bracht mij bij Bowie: ,,Warszawa’’. Ik luisterde meer naar ,,muziek uit de kosmos’’ in die tijd. Tussen al die Krautrock-groepen zat ene Brian Eno. (2)

Mijn Duitse literatuurstudie tot slot: Bertolt Brecht en Berlijn, in die tijd nog ,,das Arschloch Europas’’, gekneld tussen Oost en West. Geen wonder dat Bowie er een uitweg zocht na zijn zoveelste drugsaddictie. Bowies uitstapje in de wereld van Bertolt Brechts ,,Baal’’ en Kurt Weill. Luister naar ,,Vom ertrunkenen Mädchen’’, oorspronkelijk door Brecht en Weill geschreven ter nagedachtenis van de vermoorde en in de rivier geworpen communistische pacifiste Rosa Luxemburg in ,,Das Berliner Requiem’’. (3)

Zo wil ik mij David Bowie herinneren. Zal hij ten prooi vallen aan de vergetelheid? Heel zeker, voor de nieuwste generatie is hij dat nu al. Nog maar een paar jaar geleden hield ik voor mijn leerlingen een ,,originals’’-quizje met muziek- en tekstfragmentjes uit de ,,Moulin Rouge’’-muziekfilm van sampler Baz Luhrmann. ,,Heroes’’, dat hadden de hedendaagse helden en heldinnen nog nooit van hun leven gehoord…

P.S.: Wie maakte onze Jacques Brel bekend in het Engelse taalgebied? Was ik nog vergeten.

————-

(1) https://www.youtube.com/watch?v=7cSAKlu0OlU  of  https://www.youtube.com/watch?v=XCSl3Hq2nTM

(2) https://www.youtube.com/watch?v=9Gy94N_mcWs
(3) https://www.youtube.com/watch?v=M2BULDi00xM

Advertenties