Geeuwetappe

De geeuwetappes in de Tour volgen elkaar op, in snel tempo dan nog. Elke dag hetzelfde scenario: twee renners – waaronder gegarandeerd ene Frederik Backaert – honderden kilometers voorop en op het einde van de rit wint een Duitser. Ik heb er genoeg van. Backaert wordt van zijn sportdirecteur betaald om voor zijn sponsors elke dag minstens tweehonderd kilometer voorop te rijden en ik weet na tien dagen tour nog altijd niet voor welk merk hij rijdt. Zijn truitje en broekje staan zodanig volgeprint met allerlei logo’s en reclamemakers, dat ik hem er maar niet uithaal. Waar is de tijd van het oerlelijke bruin van Molteni?

Wat is het dat wielrenners niet meer nadenken? Vroeger was het al van dat: coureur was synoniem met hersenloos zijn en de sterkste kampioenen – op een Roger De Vlaeminck na – lieten zich  in de luren leggen door malafide sportdirecteurs. Maar nu is het werkelijk huilen met de pet op. Eerst werd de meest eigenzinnige van het peloton uitgesloten en nu is het elke dag geeuwen met de pet op.

Geeuwen met Wuyts en De Cauwer: beiden zijn kandidaat voor animator in een gesloten centrum voor dementerenden. Minstens twintig kastelen langs de Dordogne hebben we vanuit de lucht kunnen bewonderen; kaalgevreten weiden vol waggelende vetganzen. De Cauwer probeert de schijn te redden door nu en dan eens aan te kondigen, dat het peloton ,,de gas” aan het opendraaien is. Deze namiddag putten beide heren zich uit door nog wat te brainstormen over hoe je zo’n ellenlange etappe, waar op het einde alleen maar een Duitser kan winnen, aantrekkelijker kunt maken. Het gebazel kent geen grenzen en als het helemaal stilvalt is er nog een Carl Berteele die vanop de motor moet melden dat er ,,verder niets te beleven valt”.

’t Is tijd voor wat anders: in de schaduw van olijfbomen de zeebries voelen bijvoorbeeld. De huidige Tour is slaapverwekkend: ,,Hamvraag is: halen we zes uur?”. Ten tijde van Merckx kreeg je in een zogenaamde ,,overgangsetappe” wel eens tien minuten aangesmeerd; geen enkele rit was op voorhand geboekt als ,,sprintersetappe”.  Dat is nu niet meer mogelijk, door de berekeningen van computers die hartslagen van renners ritmeren, sportdirecteurs die deals met elkaar sluiten en sponsors die dagelijks twee uren het scherm willen vullen, ook al is er geen kat die weet wat er op het shirtje staat.  Zo is de Tour kapotgegaan, aan het geld.