Help Gerxhaliu! (3)

“No one is illegal. We are all earthlings”

,,Hallo lieve iedereen. Het is fantastisch dat jullie hier allemaal zijn, dat wij hier allemaal staan, voor Blodiana, voor haar familie. Samen. Ik had liever gezien dat we samen waren gekomen onder andere omstandigheden, maar het is goed en belangrijk dat we hier allemaal zijn. Dat wij onze stem laten horen.

Blodiana is een ontzettend lief, slim, mooi en leuk meisje uit het zesde middelbaar, uit ons jaar. Maar door het uitzettingsbevel dat zij en haar familie hebben gekregen kunnen we niet meer samen met Blodiana ons zesde middelbaar afmaken. Haar toekomst zal er waarschijnlijk heel anders uit zien dan zij zich ooit had voorgesteld, dan wij ons hadden voorgesteld, anders dan de toekomst die wij zesdejaars allemaal voor ons liggen hebben.

En dit geldt niet alleen voor haar. Dit geldt ook voor haar oudere zus die hier met haar hogere studies bezig is. Zij kreeg dit jaar de kans niet eens meer om te beginnen aan haar tweede jaar.
Dit geldt ook voor haar broer van 14. Die door de onzekere omstandigheden dit schooljaar amper lessen heeft kunnen volgen. En dit geldt ook voor haar zusje van 4. Hier geboren en opgegroeid, ze heeft nooit iets anders gekend dan Oostende.
En nu moeten zij opeens terugkeren naar Kosovo. Bewoners van Oostende die nooit iemand of iets hebben kwaad gedaan en vanaf dag 1 dat ze hier zijn de taken en plichten die elke burger heeft, hebben vervuld.

Door de lange duur van hun vele procedures, het angstig afwachten op een antwoord, zijn er vele jaren verstreken voordat de familie Gerxhaliu het definitieve bericht kreeg dat zij het Belgisch grondgebied moeten verlaten. Welgeteld acht jaar. Acht jaar lang wonen zij al hier. Werken zij hier, gaan naar school, oefenen hobby’s uit, hebben vrienden en vriendinnen. Ze zijn volledig geïntegreerd in Oostende, doen de dingen die wij allemaal doen. Ze zijn Belg geworden, ze horen bij ons.
De gedachte dat ze teruggestuurd worden naar Kosovo, naar een land dat zogezegd ‘veilig’ is verklaard waar ze noch de cultuur noch de mensen, zelfs amper de taal van kennen, is hartverscheurend, onmenselijk. Waarom?? Vraag ik mij af.

En zij zijn niet de enige. Ook onder ons zijn er nog anderen die slachtoffer zijn van dit onmenselijk overheidssysteem. In het derde en eerste middelbaar zitten twee broers die momenteel hetzelfde moeten doorstaan.
Jaarlijks worden vele gezinnen het land uitgestuurd. En dit na hier een volledig leven te hebben opgebouwd. Waarom moeten die mensen na jaren hier gewoond te hebben pas vertrekken en alles en iedereen wat vertrouwd is geworden, achterlaten? Waar is onze menselijkheid naartoe? Waar halen we het idee vandaan dat zij niet zo zijn als wij? Dat ze minder rechten hebben dan wij, dat ze hier niet mogen wonen? Wie geeft er ons het recht een ander mens te bestempelen als ‘illegaal’, eenzelfde mens van vlees en bloed?
We zijn toch allemaal gelijk. Allemaal mensen, of als je het anders bekijkt: niet gewoon bewoners van een stad, land of continent maar allemaal bewoners van hetzelfde: van de aarde, waar noch wetten, noch grenzen ons verschillend kunnen maken.

Wij staan hier nu om beroep te doen op de politiek, de stad, op wie dan ook die de moed en macht zou hebben om te voorkomen dat Blodiana en de familie Gerxhaliu teruggestuurd worden en om hun toekomst zekerder te maken. Daarom hoop ik met hart en ziel dat we gehoord worden.”

Birthe Van den Bossche

toespraak gehouden ter gelegenheid van de solidariteitsactie met het gezin Gerxhaliu door leerlingen van het Koninklijk Atheneum Oostende, maandag 16/10/2017

P1090718a

Advertenties