Late adapter

Mijn gsm – een Nokia 1100 bouwjaar 2001 – in Italië laten liggen. Ik ben dus voorlopig gsm-loos en met het begin van het schooljaar in zicht, dacht ik – met de aanstormende generaties van jongeren in mijn klas – dat het misschien tijd werd om samen met hen, eindelijk het smartphone-tijdperk binnen te treden. Ook al omdat de toetsen op mijn dierbare Nokia intussen vrijwel onleesbaar zijn geworden, vanwege afgesleten. Maar de batterij van deze oldtimer, is dan weer springlevend, met slechts één wekelijkse oplaadbeurt. Ik sta dus voor een heus dilemma: op een tweesprong, zeg maar, van mijn leven. Ga ik met zo’n mini-pc in mijn achterzak door het leven? Of probeer ik me te behelpen met afdankertjes van mijn kroost? In afwachting dat ik in november mijn dierbare Nokia 1100 opnieuw ga ophalen in Italië? Tenminste als hij intussen al niet weggehaald is in ons stulpje door een bende bankkrakers, vanwege… (1)

Ik heb dus maar wat zitten rondneuzen op het net de voorbije dagen naar goede, eenvoudige, goedkope instap-smartphones en kwam uit bij een Lenovo, die – je houdt het niet voor mogelijk – minder dan 100 Euro kost. Ik ben een gierige jood, in dit soort zaken dan toch, moet je weten. Terwijl mijn cucina povera excelleert in kwaliteit en kwantiteit, geef ik altijd met lood in de schoenen geld aan heel die ICT-sector. Louter om ideologische redenen: heel dat ICT-gedoe van Microsoft over Apple tot Huawei bestaat namelijk uit een georganiseerde maffia van kapitalistische, multinationale uitzuigers, die schaamteloos kinderarbeid bezigen om hun alsmaar meer overbodig geworden snufjes aan de man te brengen in ons rijke Westen.

P1080726

op vakantie in Italië

Terwijl ik zo bezig ben om de beslissing omtrent de tweesprong te overwegen, valt nog geen 18 uren later in mijn mailbox, ongevraagd, het aanbod dat ik als tester gratis de Samsung Galaxy  S8 in mijn pollen geduwd krijg. Volgens de mail is het ding gereleased op 28 april 2017, lees ik. En toch zoekt men vier maanden later nog testers? Normaal test je iets, alvorens je het op de markt brengt, dacht ik altijd al. Neen dus, niet in deze sector. Even goed ontploft het ding terwijl het ligt op te laden op je keukentafel, denk ik dan al gauw. Het galactische net weet al – nog voor ik mijn bestelling plaats – dat ik op zoek ben naar zo’n nieuw overbodig spul en ik kan het nog gratis krijgen ook. In deze brolmaatschappij: leve de Nokia 1100! Bouwjaar 2001, toen het wereldwijde web nog onschuldig was, zonder cookies en spionnen. I want my Nokia 1100 back!

 

————————

(1) http://www.portablegear.nl/nieuws/9534/Nokia_1100_geliefd_bij_criminelen.htm