Delhaize en de vierde wereld

Mijn middagbroodje in Delhaize kopen levert me meteen een spaarkaart met vijf stempeltjes op. Ik bedank de winkelbediende voor zoveel vrijgevigheid. Ik kan het niet goed plaatsen. ,,Onze eerste bekommernis is altijd de tevredenheid van de klant,’’ zegt ze. Ik kan het niet laten om te zeggen dat de eerste bekommernis van zo’n mooi en winstgevend bedrijf als Delhaize zijn eigen personeel zou moeten zijn, dat altijd zo dienstvaardig en vriendelijk is voor de klant. ,,We hebben gestaakt,’’ zegt ze knikkend. Het herstructureringsplan wordt intussen opnieuw bekeken. Ze leeft nog enigszins op hoop. Staken helpt. Strijden helpt.

Nauwelijks een half uur later en ik heb mijn Delhaize-broodje intussen achter de kiezen. Ik zit op het terras van het rusthuis met mijn moeder. In de zwakker wordende zon en de door de herfstwind snel voorbijschuivende wolken aanschouwen we de va-et-vient van de namiddagbezoekers. Mijn ma spreekt iedereen aan, alsof ze iedereen kent.

P1020510

Een vrouw passeert met haar moeder in een rolstoel. Ze wordt morgen 88 jaar. We feliciteren haar. Blijkt dat ze op dezelfde verdieping verblijft als mijn ma, de gesloten afdeling voor dementerenden , maar een andere leefgroep. De dochter van de vrouw vertelt geen opbeurend verhaal: ze staat er alleen voor met een vervangingsinkomen; de moeder vijftien jaar lang in huis genomen, tot het niet meer ging. Nu moet ze van haar schamel minimuminkomen nog afdragen, om het rusthuisverblijf betaald te krijgen. Van de broer en zussen komt er weinig hulp, noch moreel, noch financieel. Zo verpatste de broer zijn huis om zeker niet meer financieel te moeten bijspringen.

De eerste weken in het rusthuis was haar moeder al haar kleren kwijt; in de wasserij ergens blijven hangen. Later zag ze een andere rusthuisbewoonster rondlopen in de kleren van haar ma. Maar ze kreeg ze niet terug, vanwege niet met naam getekend. ,,Er is te weinig personeel,’’ klaagt ze. Een keer zette ze op haar eentje alle bewoners buiten op het terras om wat frisse lucht te happen, maar met zijn vijftienen onder één parasol ging moeilijk, en dus weer allemaal naar binnen. Het personeel doet wat het kan, maar ze komen handen tekort; veel handen tekort. ,,Ik trek het mij allemaal teveel aan, tot ik er niet meer tegen kan,’’ zegt de vrouw. Ook zij strijdt moedig, want strijden helpt. Maar soms geraak je moegestreden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s