Zwaantje

Begerige kinderogen staren naar zwaantje op het bord

onder de vleugels blinkt slagroom

bovenop bulkende crème patissier met vanillesmaak

Ik kan je grijpgraag handje nog net afweren.

Het zwaantje moet je te lijf gaan met mes en vork.

Eerst gaat de kop eraf, zonder pardon: dat smaakt!

,,’t Is een kleintje, maar een goedje!’’

Koffieranden kleuren de vrouw van Douwe Egberts bruin

Een madonna snuift de koffiegeur van je tas.

’t Zwaantjes vleugels afgekraakt.

,,’t Is hier wel een mooie kerk;

In ’t uur van onze dood, amen.’’

Een reuzengroot fotofresco aan de wand

evoceert een donkere, Romaanse kapel.

Binnenhuisarchitecten spaarden kosten noch werk.

Zo is de illusie compleet

desoriëntatie van tijd en ruimte;

in de polyvalente ruimte/cafetaria

aangekleed door Ikea

wat een esthetisch smaakoordeel heet

behagen en onbehagen,

voelt het subject nog zichzelf

door de voorstelling getroffen?

een regressieve terugkeer

naar het sensori-motorische stadium? Vragen.

Met die motoriek valt het ook al niet mee:

de middenbeuk van de kapel

slibt langzaam dicht; een file van

rollators met een stukje mens erachter aan.

Kerkgangers, neen.

Taartennamiddag!

De zwaantjes zijn in het eerste halfuur allemaal op.

,,In ’t uur van onze dood, amen.’’

Geofferd op het altaar van de langgerekte vergetelheid.

zwaantje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s