Tweemaal terreur

De laatste les van 2015 gegeven. Vorige week kon ik uitzonderlijk mijn klassen voor enkele lessen uit handen geven. Ik had een stageleerkracht te gast en hij deed dat goed. Ik kon zorgeloos toekijken vanaf de zijkant, dacht ik. Toen kwamen Parijs en Brussel. Ik zat niet in de klasdiscussie van het stellingenspel en net daarom wellicht was het des te confronterender en ook een beetje pijnlijk.
Ik zag op een paar enkelingen na, die durfden ingaan tegen de ,,pensée unique’’, een overgrote meerderheid van bange leerlingen (tot 90%). Achteraf was ik diep geschokt. De stelling luidde: ,,Ben je bang dat er ook aanslagen zullen volgen in ons land, na wat er vrijdag in Parijs gebeurde?’’ Ik zag overwegend bange meisjes en een weifelende jongen. Ze gingen in de hoek van de klas staan, daar waar de klappen vallen, ook al is angst een slechte raadgever. Wie bang is, krijgt immers slaag.
Een week later, toen ik de klas weer in handen nam, moest ik met lede ogen vaststellen hoe mijn leerlingen alles op één hoop gooiden: het vluchtelingendossier, de aanslagen, de repressieve maatregelen van de overheid achteraf, konden niet hard genoeg zijn. Ik zag hoe ze hun vrijheid en privacy moeiteloos wilden opofferen voor een veiliger (?) wereld, terwijl die wereld nooit veilig was, die lieve, virtuele wereld van hen, omdat die oorlog eigenlijk al startte in 2001, maar toen hingen ze nog aan moeders rok. Hoe konden ze dat ooit weten? Niemand die het hen vertelde…
Ik stelde vast hoe smal voor hen de grens wel was tussen verdacht zijn en schuldig bevonden worden. Hoe de grondwet voor hen zo snel mogelijk aangepast moest worden. Indien ik betaald werd om alle kwakkels en geruchten van hln.be recht te zetten die ze op hun schermpje getoverd kregen, dan was ik nu schatrijk en kon ik moeiteloos gaan rentenieren in Italië.
Vandaag haal ik opgelucht adem, de laatste les gegeven en een terreur van een enigszins andere orde heeft die andere terreur vervangen. Mijn schatjes worden opgeslorpt door examens en ze willen presteren, ondanks alles wat er in de wereld gebeurde de afgelopen weken. Het is dit keer een  terreur die prikkelt…, aanzet tot…, hier en daar soms maar een klein beetje verlamt, tot wanneer de leerkracht tijdens het examen langs komt en de verlossende hint geeft, zodat de leerling verder kan. Volgende vraag…

Soms voel je het als leerkracht aan je kleine teen dat ze het goed gaan doen. Dat gevoel had ik vandaag.

angst

foto ontleend aan: http://partnersuche.cc/psychologie/angst-vor-ablehnung-wie-man-die-angst-vor-abweisung-uberwindet

 

Advertenties