Einde van een protagonist

De hoofdrolspeler in onze tuin is niet meer. De rode esdoorn die heel onze achtertuin beheerste – vermoedelijke leeftijd zeventig, tachtig jaar? – is in enkele maanden tijd dood gegaan. Er was niet echt een ziekte te bespeuren en het afscheid komt dan ook heel onverwacht. Vorig jaar was er opvallend aan één kant vrij vroeg op het jaar, al van in augustus namelijk, bladverlies en het jaar ervoor stond hij ook al vrij ijl in blad. Onze boomspecialist merkte op dat hij vooral nog blad maakte dicht bij de zware gesteltakken, wat wees op een verzwakking, maar dat kon evengoed tijdelijk zijn, klonk het eind vorig jaar nog. In het voorjaar volgde dan een inspectieronde, waarbij hij de boom inklom en vooral veel dood hout moest vaststellen. Nu overal elders het blad overal uitkomt, blijkt onze esdoorn morsdood.

Wij van onze kant hadden aanvankelijk nog wat achterliggende motieven in mind. Zo waren een paar van onze buren de boom liever kwijt dan rijk; de één vanwege de bladval elke herfst; de ander dan weer om dat enkele takken blijkbaar te dicht in de richting van het zwembad groeiden. Zijn er methodes denkbaar om de ouderdom van zo’n boom te versnellen? Ik weet het niet.

De belangrijkste reden dat het zo snel gegaan is, lijkt me de vervangingsbouw die onze achterburen hebben doorgevoerd, twee, drie jaar geleden. Toen moesten de oude paardenstallen van het kasteeltje van burgemeester Pycke zo nodig plaats ruimen voor een gigantisch grote, moderne villa, helemaal onderkelderd. Maandenlang werd er massaal grondwater opgepompt om de ondergrond droog te krijgen. Ik denk dat dit de finale doodsteek is geweest. Ook de esdoorn (een zaailing weliswaar) van nog een andere buur, die nog dichter bij deze nieuwbouw staat, ziet er dit jaar ook zeer ijl uit. Op vele uiterste takken komt er geen blad meer.

We trekken ons op aan wat wel nog bloeit in deze aprilmaand: