Meigasten

Eindelijk nog eens wat tijd gevonden om orde te scheppen in de wildernis. En zoals wel vaker gebeurt bij grondige schoonmaakbeurten, kwamen we ook dit keer een paar ongewone gasten tegen. Een nog half levende meikever, waarvan ik dacht dat ze bijna uitgestorven waren door al dat Roundup-gebruik, lag gewoon op het terras, terminaal, zo te zien.

Onder een hoop verdroogd klimopsnoeisel, dat daar al een paar maanden lag, schuilde een alpenwatersalamander. Het was al enkele seizoenen geleden dat ik er één zag in onze tuin. De verlanding van ons totaal verwilderd tuinvijvertje moet nu bijna een feit zijn, maar toch is daar nog water genoeg aanwezig, opdat salamanders er hun eitjes kunnen leggen. Een groter probleem vormt de villa die aan onze achterperceelsgrens verrees en die maakt dat onze tuin redelijk afgesloten geraakte van de parktuin met grotere vijver van de vroegere burgemeester Pycke. Maar neen dus? Laat ons hopen, dat de populatie zich herstelt, na de uitgebreide pomp- en drainagewerken voor de bouw van de villa. Het is alleszins goed om de slakkenpopulatie in bedwang te houden, want deze richten nogal wat schade aan.

Bij het uitmesten van twee composthopen ben ik aan de mulchlaag geraakt. Meimaand is mulchmaand, las ik in het boekje van Velt. Dat gaan we eens uitproberen bij mijn vorig jaar aangeplante laagstamfruitboompjes. Ook de jasmijnstruik dient verjongd, samen met de klimrozen aan de oostmuur. Het is wachten tot ze volledig uitgebloeid zijn.

 

 

 

 

 

Advertenties