Roos van de dag

Meimaand 2018:

Dag 1: de eerste die elk jaar in bloei gaat, is ook één van de weinige autochtonen, die is gebleven toen we hier in ’95 kwamen wonen. Maar liefst vijf struiken staan er in het eerste deel van onze tuin van deze theehybride-klimmer wiens naam ik nooit heb leren kennen, elke drie, vier meter een nieuwe struik. Op warme dagen zonder wind, is de geur onvergetelijk. Na al die jaren twijfel ik nog altijd. Is het de Etoile de Hollande (1919 van Verschuren en zonen) of de Red New Dawn? Het blauwgroene, glanzende blad pleit voor de eerste variëteit, maar de grootte van de bloem (8 – 10 cm) voor de tweede. Kan iemand mij helpen?

P1100749

Dag 2: de ,,alchemist”, de clown in het gezelschap, omdat hij elke dag verandert van kleur en vorm. We brachten hem ooit mee uit Engeland tijdens een tuinreis in Wiltshire, die mijn vrouw georganiseerd had voor mijn veertigste verjaardag en waar we hem voor het eerst zagen. En hij veranderde in de tuin al een paar keer van plaats, maar overleefde telkens. Heerlijke geurend.

P1100747

Dag 3: François Juranville

Hoe we per abuis een paar tientallen jaren geleden aan François Juranville geraakten en niet aan de beoogde Zéphirine Drouhin, lees je hier. Sindsdien is het de roos als vervolgd gegaan. Er was eens een rozenboogje, maar dat is enkele jaren geleden onder het gewicht van de lonicera en het feit dat het door mijn eigen onhandigheid niet goed verankerd zat in de grond, omvergewaaid. Zoals zo vaak in onze wildernis, bleef deze rambler natuurlijk wel doorgroeien. Hij vond nieuwe steun in een eveneens uit zijn voegen gebarsten Choisya ternata en nog hoger tot in een veel te hoge seringenstruik. Intussen zijn we tot inkeer gekomen en gaan we het rozenboogje restaureren en opnieuw in de grond verankeren, zodat François er opnieuw overheen geleid kan worden, tenminste dat is het plan… Voor de rest: schitterend roosje: nogal wat interessante kleurveranderingen gedurende de bloei en naargelang de roos in de volle zon hangt of in de schaduw en vooral die Granny Smith-geur… Juranville is ook een Frans dorpje bezuiden Parijs; het ligt zo’n dertig kilometer ten zuiden van Fontainebleau, waar een fractie van de familie Ghyselen neerstreek tijdens Wereldoorlog I en nadien ook bleef. Puur coïncidentie, dus, die link met tante Robertine. Deze oude roos wil ik dan ook aan haar opdragen, al was het maar omdat we er enkele onvergetelijke vakanties doorbrachten. De julimaand van 1969 bvb. In één enkele zomer zagen we op het zwartwitte, kramikkige tv-toestel van tante Robertine in het onooglijke Chailly-en-Bière, zowel Eddy Merckx zijn eerste Tour winnen, als Neil Armstrong zijn eerste stappen op de maan zetten. Merckx’ exploot is mij meer bijgebleven als die van de NASA. De Tour passeerde bij wijze van spreken aan de achterdeur van onze groottante, niet in Juranville wellicht, maar wel niet ver van Chailly, de etappe 22A moet het geweest zijn, die van Montargis naar Créteil en mama had een levensgroot spandoek gemaakt op een oud laken met rode vilstift: ,,Leve Eddy” en wat nog meer was, wij stonden daar langs die godvergeten landweg in het hart van la France, het moet de départementale D607 geweest zijn, de Autoroute du Soleil was nog in aanleg; waar niemand anders stond en hij in het geel, kon er niet naast kijken en hij zag het spandoek… De François Juranville ga ik vanaf nu beter verzorgen; ik ga ze elk jaar bemesten, voor tante Robertine, mijn mama en Eddy.

 

Dag 4: aangespoelde nieuwkomer, anonymous of rosa canina?

Wie is ze? Ik hou het bij de hondsroos/rosa canina. Is ze de doorgeschoten onderstam van een theehybride-klimmer die ik enkele seizoenen geleden dood waande en dacht te kunnen rooien? Maar enkele jaren geleden had ik ook wilde wortelscheuten van een klimroos die ik met zijn overvloedige meeldauw liever kwijt was. De roos werd verwijderd, maar de onderstam bleef welig doorgroeien. Misschien is het wel een zaailing van die onderstam geweest? Na al die jaren heeft ze aan credibiliteit gewonnen; ze mag blijven, vanwege haar overvloedige bloei en de simpele, enkelvoudige bloem. Eigenlijk is ze als onderstam de waterdrager van elke veredelde roos, denk ik dan. Ze doet met haar wortelgestel, het zware fysieke werk, dat al die veredelde rozen op zichzelf niet meer aankunnen. Ik moet ze alleen zien in bedwang te houden, want ze overvleugelt moeiteloos de alchemist (zie boven) en die wil ik zeker niet kwijt. Ik lijk in dit opzicht alles wel beschouwd, wel een staatssecretaris voor asiel en migratie.

Haar schitterende, vermiljoenen rozenbottels die de winter kleur geven: daarmee heb ik elk najaar wel wat plannen, maar ’t komt er nooit van: oogsten en drogen voor thee of beter nog een confituur? Uiteindelijk blijven ze elk jaar hangen en profiteren alleen merels en aanverwante ervan, soms geraken er eens een paar in een kerstkransje…

P1100750

rosa canina?

Dag 5: witte roos, geen commentaar, voor alle slachtoffers van de voorbije week in dit land, voor wie geen hulp meer kon baten. 30 mei 2018.

P1100752

Het is de onvolprezen ,,Albéric Barbier” die troost biedt. Roomgele knoppen die zich rommelig openen: als roos de koning van asymmetrie en ook slordig, wanneer uitgebloeid, maar zeer lang bloeiend en wie de uitgebloeide knoppen verwijdert, krijgt een tweede bloei. Ik ben niet weinig fier te kunnen zeggen dat deze plant, de vrucht is van een eigen aflegger die we konden doorkweken en uitplanten. Eerder schreef ik al over deze roos hier.

Dag 6: Mme Plantier

Unieke geur en groen hartje, als hij helemaal open staat. Een oude alba-moschatakruising, volgens andere bronnen ,,noisette”-kruising. Omwille van dat noisette-karakter doet hij mij de ,,Gloire de Dijon” vergeten, die we in onze vorige stadstuin hadden en die veel kaler was. De creatie van de roos zou dateren van het jaar 1835  door ene kweker Plantier en naar zijn vrouw genoemd, maar waarover voor het overige weinig terug te vinden is; een historische roos dus, misschien wel deze met de oudste ,,roots”. Ik schreef eerder over deze roos hier. Nu lees ik dat hij ook weinig doornen bezit, wat hem misschien geschikt maakt voor ons straatgeveltuintje, want dat is dringend aan herinrichting toe, sedert de wolkbreuk van eergisteren, want de afvoer van de regenpijp van onze buurman begaf het en dus moet misschien heel het trottoir aan onze voorgevel opengelegd worden.

P1100753