Wat ik nog aan Maggie wou vragen, maar ik kreeg er de gelegenheid niet toe…

voor Roman (12), Anita (10), Kamil (4) en Spozhmai (7), de kinderen van het gezin Faiz;  voor Fatlum Qafaj (17) en zijn jongere broer Fatbardh .

Maggie De Block is hot. Tenminste voor de overal in de peilingen van zijn pluimen latende Open-VLD is ze in 2014 de reddende engel. Voor uitgeprocedeerde asielzoekers in dit land, die jarenlang op een beslissing wachtten, is ze dat iets minder. Zo bleek andermaal  in vrijzinnig ontmoetingscentrum ,,De Mozaïek’’op Overleie  vorige week donderdag. Op vraag van de lokale liberale partij mocht Maggie haar asielbeleid komen toelichten. Het werd een gemakkelijke walk-over voor de staatssecretaris, mede doordat haar optreden uitstekend geregisseerd werd door haar partijgenoot Q.  Getelefoneerde vragen als prima voorzetten en getuigenissen pro forma van genodigden  zorgden ervoor de Maggie alleen maar hoefde in te koppen. Een ,,debat’’  waarbij op elke vraag slechts één antwoord volgt van de staatssecretaris, altijd ook het ,,laatste woord’’ en er niet meer gerepliceerd mag worden, is geen debat, maar een obligaat vragenuurtje.

De bang blanke man in de Kortrijkse Lupinenstraat mag op zijn twee oren slapen:  met Maggie is er voor het eerst sinds lang een hecht slot op de Belgische asieldeur. ,,We zijn niet langer de diepe, kuil in het Europese waterbed van het asielbeleid, waardoor al die gelukzoekers bijna automatisch naar hier stromen,’’ om de staatssecretaris even te parafraseren.  Qua instroomcijfers – een positief gevolg van het ontradingseffect – zijn we gezakt van de numero uno naar de vijfde plaats in de Europese ranking. Dat is de verdienste van Maggie: met overtuigende cijfers en grafieken demonstreerde ze een uur lang haar consequent volgehouden en  vastberaden terugkeerbeleid. Intussen weten we ook dat het een kostenbesparing opleverde van  90 miljoen euro voor dit armlastige land. Meer dan mooi meegenomen voor di Rupo I of wie weet voor de Unie der Zorgelozen van Six  als opgemerkte gast bij dit bezoek (cfr. infra), op zoek naar wat extra-subsidies uit de armoedepot? Besparen op de rug van de asielzoekers: je moet het maar doen.

Angst und Elend in Flandern

Waarover  de staatssecretaris wel zedig zweeg, was het persoonlijk pop-poll rapport dat ze kan voorleggen. Haar populariteitscurve in die Vlaamse opiniepeilingen stijgt recht evenredig met het stijgend aantal uitwijzingen. Eventjes werd er door een snuggere vragensteller, die van Q wel aan het woord mocht komen, naar gepeild, maar de verwachte, dieptepsychologische  verklaring  bleef uit. Van gedoodverfde risée bij het aantreden van di Rupo I met de minst benijdenswaardige portefeuilles van asiel en kansarmoede klom ze in een mum van tijd op tot de nummer 3, vlak achter de Grote Leider uit A’pen en de Ideale Schoonzoon met het tevlon-huidje.  De rigide kordaatheid van het asielbeleid gaf Maggie electorale vleugels. Merkwaardig hoe een op angstgevoelens gebaseerd politiek beleid vandaag  scoort. ,,Angst und Elend im dritten Reich? Nein, in Flandern, bitte:  een politicus – en hij/zij mag nog bij de meest oubollige partij van het land zitten – die verzekert dat al die gelukzoekers onze welvaart niet komen inpalmen, –  ,,want we sturen ze kordaat terug’’ -, weet zich verzekerd van een exponentieel stijgende populariteit.

Niet alleen de droge cijfers beheerst Maggie perfect, maar ook het sterk ontwikkeld buikgevoel  legt haar deze dagen geen windeieren. Dat buikgevoel kun je omschrijven als weten wanneer je als politica moet inspelen op  de nauwelijks verholen minachting voor hongerstakende uitgeprocedeerden,  of voor die vervelende Roma die ons straatbeeld vervuilen; tegelijkertijd toon je bij de eerste winterprik meteen je hart en laat je winterbedden aanrukken en open je de kazernes voor de kartonslapers of sluite je de Brusselse verblijfhotels met matras voor gelukzoekers, waar toch alleen maar allochtone huisjesmelkers aan het Zuid rijker van worden.  Overal waar de kraan wijd openstaat, gaat Maggie dweilen. Dat is het beeld van de staatssecretaris in de media. De Vlaamse kiezer weet dat te waarderen:  wie zou zo’n poetsvrouw niet in huis nemen? Op het einde van de rit levert dit nog eens 90 miljoen euro op, bijna een vijfde van wat di Rupo moet zien te besparen op zijn begroting.

Minder overtuigend komt Maggie over, als er gepeild wordt naar de visie – zowel op korte als op lange termijn – achter die cijfers. Een oude liberaal van het eerste uur Jan Kempinaire mocht  eventjes  refereren naar het kosmopolitisme van de Verlichting en het wereldburgerschap van Immanuel Kant, de vrijzinnige ,,humanitas’’, want uiteindelijk bevonden we ons in de Mozaïek, de tempel  van de vrijdenkers in Kortrijk. Op de stoelen van de kersverse Kortrijkse notabelen (liberalen?)  op de eerste rij was alleen maar een nauwelijks onderdrukt hoongelach te horen. Het antwoord van Maggie luidde laconiek dat ,,ze het er achteraf  wel nog eens konden over hebben tussen pot en pint, maar meestal  heb ik de tijd niet om te filosoferen. In mijn domein  moet er vooral praktisch gehandeld worden,’’ zei de arts.

Theorie is nochtans praxis. Even te voren had Maggie in haar powerpointpresentatie niemand minder dan Karl Marx opgevoerd als voortvluchtige asielzoeker in de 19de eeuw, samen met Einstein. Ze ontkende niet dat migranten wel eens een positieve bijdrage konden leveren aan onze samenleving, lang geleden dan in de 19de eeuw wellicht. Waarvoor Marx vandaag al niet opgevoerd wordt, zelfs om een neoconservatief, rechts migratiebeleid te verschonen. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik de gebaarde Karl zag verschijnen en de bijhorende uitleg. Karl Marx was anno 1857 in zijn kleine pink liberaler van inslag dan het zootje blauw ongeregeld dat zich donderdagavond verzamelde in de Mozaïek. Wijselijk vergat ze er bij te vertellen, dat het politiek asiel van Marx niet lang duurde – amper lang genoeg voor het schrijven van zijn Communistisch Manifest, voor Marx niet meer dan een vlugschrift – en dat gebonden was aan een verbintenis om niets te publiceren… Tja. (1)

De  vragen die ik nog had voor Maggie, brandden hierdoor uiteraard nog meer op mijn lippen, die wonderlijke vrouw die als liberale één van mijn geadoreerde filosofen opvoerde,  maar het mocht niet zijn. Een kwikzilveren, gloriërende springveer – tegenwoordig burgemeester in K-Town – sprong van voor naar achteren in de zaal om overal de micro te presenteren, behalve aan schrijver dezes.

Recht op onderwijs

Het geschreven woord dan maar, moet dit verhelpen: wat we van Maggie nog wilden te weten komen?  Universele mensenrechten en de eruit afgeleide kinderrechten. Het recht op onderwijs, bijvoorbeeld. Achter mij zaten  Tine Vanghillewe en Khalil Faiz, de Afghaans-Kortrijkse vader  van vier kinderen, gehuwd met een Russische, die na drie jaar een bevelschrift kreeg om naar Afghanistan terug te keren. (2) De kinderen spreken vloeiend Nederlands. Kans dat de twee meisjes in Afghanistan nog naar school mogen: uiterst gering. Kans dat de integristische Taliban een oogje dichtknijpt tegenover dit gemengd Afghaans-Russische koppel: nog veel geringer. En toch blijkt Afghanistan in dit geval een perfect veilig land. Vandaar allicht dat onze jongens er reeds al die jaren het vliegveld in Kaboel moeten bewaken. Een Brits rapport van de Verenigde Naties met als titel: ,,Broken Futures: Young Afghan Asylum seekers in the UK and on return to their country of origin’’ stelt uitdrukkelijk het tegendeel. (3)

De uitleg van Maggie – die wel niet op individuele dossiers  wou ingaan – maar die ze toch maar terloops meegaf: ,,Die kinderen moeten terug mee met de ouders; de ouders hadden maar geen foute keuze moeten maken en naar hier komen,’’ klonk het vrij lapidair, maar des te verontrustender: zoveel realisme  vervat in één zinnetje.

Ik dacht dat er in dit land zoiets bestond als kinderbescherming: soms maken volwassenen met kinderen foute keuzes, maar de staat neemt de kinderen hiertegen in bescherming. In de visie van Maggie moeten de kinderen hier mee opdraaien voor een  foute keuze van hun ouders. De kinderrechtencommissaris  maakte zich hierover nog recent zeer boos: kinderen die zelfs hun schooljaar niet mogen afmaken, laat staan examens afleggen, maar zonder pardon mee het vliegtuig opgestuurd worden. In heel de asielkwestie, anex uitwijzingsbeleid,  wordt één stem nooit beluisterd, die van het kind, dat gewoon mee de boer op moet. (4)

Maar bovendien: in hoeverre gaat het hier om een foute keuze?  Je land ontvluchten, omdat je leven en dat van je gezin er bedreigd worden  of omdat je er nauwelijks in je levensonderhoud kunt voorzien, is geen  foute keuze. Voor Maggie wel. Afghanistan is voor haar en de op een drafje asieldossiers afhandelende Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS) een veilig land, niettegenstaande 77% van alle Afghaanse asielaanvragen een positief antwoord krijgen. En voor wie durft  te twijfelen aan de degelijkheid van de Commissie die de asielaanvragen behandelt, ze is voor Maggie onfeilbaar.  De staatssecretaris moest later trouwens toegeven dat elk Europees land zowat een andere lijst van ,,veilige landen’’ hanteert. Het Dublin-akkoord werkt niet, omdat er in Griekenland bvb. geen equivalent is van Maggie, zodat asiel aanvragen in Fort Europa eigenlijk neerkomt op meedoen aan de Euro Millions.

Cijfers op wereldschaal

Nu we toch de grenzen van België aan het ontstijgen zijn, is het interessant om het nationaal rapport van Maggie eventjes internationaal en ja waarom niet mondiaal te reflecteren. Puur cijfermatig is het om er schaamrood op je wangen van te krijgen. Het aantal asielaanvragen tot en met eind mei 2013 bedroeg dit jaar 7530 bij Dienst Vreemdelingenzaken. Hiervan stuurde deze er 4959 door naar het CGVS voor verder onderzoek. Tegelijk onderzocht het CGVS dit jaar al 7694 dossiers: dit is duidelijk meer dan de instroom, zodat we stilaan onze achterstand wegwerken. Daarvan geraakten er 1189 erkend, plus nog eens 928 kregen een erkend Vluchtelingenstatuut, via de subsidiaire beschermingsstatus.; 4791 werden geweigerd. (5)

Voorts bedraagt onze capaciteit aan opvangplaatsen 22.876, met een permanente bezetting van 18.191.  Per 1000 inwoners komen we dus nog aan geen twee vluchtelingen per duizend.  (6) Ter vergelijking: Zweden vangt tien vluchtelingen op per duizend inwoners; en Duitsland: zeven. Buiten Europa heb je koplopers zoals Jordanië: 49 vluchtelingen per duizend inwoners en het nog veel armere Tsjaad: 33! (7)

En om onze bijdrage op wereldvlak helemaal naar waarde te kunnen schatten, moet je ook nog weten dat  bij benadering 7,6 miljoen mensen in 2012 moesten verhuizen vanwege een conflict of vervolging, 1,1 miljoen nieuwe vluchtelingen inbegrepen, het hoogste cijfer wat nieuwe aankomsten betreft sinds 1999. 6,5 miljoen zijn binnen hun land op de vlucht, dit is het tweede hoogste cijfer in de jongste tien jaar.  In totaal bedraagt het aantal vluchtelingen wereldwijd nu 35,8 miljoen.  De zogenaamde ,,ontwikkelingslanden’’ vangen 80% van al deze vluchtelingen op; tegenover 70% tien jaar geleden. Het moge duidelijk zijn dat Maggies asielbeleid haaks staat op de aan de gang zijnde tendensen op wereldschaal. (8)

Brussel Midi.

Brussel Midi.

(1)    Marx in Brussel, link: https://patrickghyselen.wordpress.com/politicsmarxism/karl-marx-in-bxl/

(2)    http://www.focus-wtv.tv/video/afghaans-gezin-dreigt-uit-het-land-te-worden-gezet

(3)    http://www.unhcr.org/5098d2679.html

(4)    https://www.lapetition.be/en-ligne/Kids-Parlement-une-voix-pour-faire-reconnaitre-les-droits-de-tous-les-enfants-Kids-Parlement-een-stem-voor-kinderen-met-of-zonder-papieren-12595.html

(5)    bron: http://www.cgvs.be/nl/binaries/Asielstatistieken_mei_2013_Extern_tcm127-226006.pdf

(6)    http://www.fedasil.be/home/attachment/i/21163/

(7)    http://www.unhcr.org/51b1d61f5.html

(8)    http://unhcr.org/globaltrendsjune2013/UNHCR%20GLOBAL%20TRENDS%202012_V08_web.pdf

Advertenties

One Response to Wat ik nog aan Maggie wou vragen, maar ik kreeg er de gelegenheid niet toe…

  1. Jsteurs schreef:

    Ik vind deze uitspraken des te schrijnender als je ze vergelijkt met een toespraak voor het Kids Parlement eerder die dag:

    “Het belang van het kind is het eerste waarmee de overheid rekening houdt, bij elke beslissing.”

    http://jsteurs.be/kinderen-moeten-terug/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s