Albenga’s Palio Storico dei Rioni

Als we in Liguria blijven, is het elk jaar een klassieker geworden: het derde weekend van juli: de palio van Albenga. Verwacht je niet aan het grootse spektakel van de palio’s in toeristentrekpleisters zoals daar zijn Siena, Ferrara of Arrezzo. Wat in Albenga gebeurt, is kleinschaliger, maar des te intiemer en de vertoonde strijdkracht tussen de vier stadswijken, is minstens even intens.
Wat zo opvalt, elk jaar opnieuw: je bent er alleen onder de Italianen. Albenga wordt sowieso in elke toeristengids over de Riviera vergeten. Toeristen kun je er op je ene hand tellen en met de palio is dat dus niet anders. Het gebeuren heeft echter wel de wind in de zeilen: het leeft en dus begint het nu al op donderdagavond om op zondagavond te eindigen met de verkiezing van de ,,puella’’ van de stad, gene ,,miss muretto’’ (zoals in buurgemeente Alassio), maar het beeldigste, middeleeuwse meisje.
We kozen dit jaar voor de vrijdagavond en het was al weer volle bak. Er is een intense betrokkenheid vanwege de locals bij dit gebeuren, die je nauwelijks voor mogelijk houdt: vier ,,rioni’’ of stadswijken kampen in diverse disciplines voor de winst, vier avonden lang. De historische stadskern van Albenga is prachtig bewaard en eigenlijk niet zo groot, maar elke wijk is zich flink bewust van de inzet: San Siro, Santa Eulalia, San Giovanni, Santa Maria, in hun respectieve kleuren met schilden en vlaggen.
Per wijk zijn er ook minstens twintig eet- en drinkstands aanwezig, in totaal dus meer dan tachtig in de historische stadskern, allemaal gesitueerd in een prachtige folder met hun lokale specialiteiten. De wijn stelt meestal niet veel voor; de sangria is soms nogal zwaar alcoholisch, maar het eten zelf is des te lekkerder. De meer dan tachtig eetkraampjes, kelders en gaarkeukens, aanwezig op de piazza’s, in de hoofdstraten tot zelfs in de donkerste krochten van de stad, maken er een punt van eer van om lokale hapjes te bereiden aan democratische prijzen. Ieder eetstand heeft minsten drie, vier dingen op het menu staan. Dus reken maar en tel, dat je in vier dagen gewoon niet rondgeraakt, om alles geproefd te hebben. Als we aan het huidige tempo doorgaan, hebben we nog twintig jaar nodig om alles eens uitgetest te hebben.
Dit jaar waagden we ons bvb. aan de onovertroffen ,,sacro porco di inquisitio’’ bij de Taverna della Testa Rialzata. Dit geroosterd varken haalde het ruimschoots van de ,,totani fritti’’ (Osteria del Barone). Een gewone vriendenclub kan dus op zo’n avond beter food presenteren dan een professioneel restaurant. En dat maakt het minstens zo interessant.

_______________________
Een verslagje van een paar jaar geleden:
https://patrickghyselen.wordpress.com/ligurian-notes/prosciutto-crudo-in-het-koorgestoelte-van-san-lorenzo-albenga/
https://www.facebook.com/PalioStoricoDeiRioni?fref=ts

 Il Nido dell’ Acquila, in dit keldertje zit de sfeer er al goed in.


Il Nido dell’ Acquila, in dit keldertje zit de sfeer er al goed in.

P1040991

Een potje touwtrekken voor de zware jongens van de wijk.

Een potje touwtrekken voor de zware jongens van de wijk.

Zo kon je aan je einde komen in het Albenga anno 1200.

Zo kon je aan je einde komen in het Albenga anno 1200. Dat gele leeuwtje op dat zwart, geel, rood uniform was er teveel aan, hé.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s