Belgische zomer

Voor het eerst in ons vijfjarig Ligurisch bestaan kregen we ruim een week lang een Belgische zomer voorgeschoteld. Dat is dan met meer wolken, onweer en buien dan normaal en een thermometer die met moeite de 25° C overschrijdt. Het heeft zo zijn voordelen: koele nachten, waarbij je niet puffend en zuchtend de slaap tracht te vatten; minder muggen ’s avonds en nooit te warm om te klussen, al heeft dit voorlopig nog maar weinig effect gehad. Niet nodig om parasols neer te poten of te gaan uitwaaien op het dakterras. De keerzijde van de medaille is dat we zelfs niet aan de zee geraken, om er in het water te plonzen. Het is gewoon niet heet genoeg.

De natuur gaat trager verbranden; amper twee keer op het middaguur een cicade gehoord in deze eerste week. En de olijvenoogst in november – er zijn er dit jaar wel zeer weinig vanwege een karige vruchtzetting – kunnen we wel helemaal vergeten. Italiaanse meteorologen op de RAI Uno breken zich in minutenlange bijdragen het hoofd over deze langdurige periode van ,,tempo instabile’’, wat wij dan weer als een normale Belgische zomer zouden durven beschouwen, ware het niet dat zelfs tot hier de onheilstijdingen van uitgeregende, Kempense scoutskampen doordringen via hln.be.

Het meest boeiend in dergelijke atmosferische toestanden zijn natuurlijk de luchten in alle variaties. Van mijn buurvrouw Lisabeta leer ik dat hier aan de Italiaanse Riviera al die Atlantische storingen via Frankrijk tot ons komen – dus van over de Alpen – en ook al lijken de wolken vanuit zee in de andere richting te drijven, namelijk landinwaarts, al het slechte komt vanuit het westen. Ze kan het weten, want ze heeft jarenlang gezeild.

Het weekje Toscane (16 tot 23 juli) bood wel normale temperaturen ruim boven de 30° Celsius, maar eindigde in Firenze met vuurwerk en de hemelsluizen die opengingen, bij zoverre dat zelfs op de terugweg ons tussenstopje in Viareggio in het water viel. De Florentijnse wijnverkoper van de enoteca Vigna Vittoria aan de Piazza di San Jacopino die ons een lekkere traminer aromatico uit Friuli en een even heerlijke Merlot di Montalcino leerde kennen, had ’s morgens nog gezegd dat het geen zomer als anders was.

Luchten, doordesemd van massieven van waterdamp, soms dreigend, soms opluchtend na het onweer, als de zon weer wil doorbreken, vormen de beelden van deze zomer.

San Damiano in brand.

San Damiano in brand.

Dampende Merula-vallei.

Dampende Merula-vallei.

Na het onweer, nog een streep zon op de Pizzo Evigno.

Na het onweer, nog een streep zon op de Pizzo Evigno.

Northern lights in the South.

Northern lights in the South.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s