Cinghiale

Soms handel ik zelf als het meest verfoeilijke everzwijn. Dan schuim ik de halfverlaten terrassen af, op zoek naar in ’t wild groeiend fruit. Dat fruit is afkomstig van zaailingen of van totaal verwilderde fruitbomen, oud, lelijk en misgroeid, overmand door de klimop. De vijgenbomen die opdoemen op de meest onverwachte plaatsen, langs de weg, genieten mijn voorkeur.

Maar meestal is dat niet genoeg. Het varken verlaat dan het asfalt en trekt het terrassenlandschap van overwoekerde olijfbomen door: vergeten pruimelaars zijn altijd leuk. Soms verwacht ik een oude perelaar, van die oogstpeertjes. Hun naam zegt dat ze al eetbaar zijn in augustus.

Voor kersen ben ik nu te laat. Buiten seizoen en de vogels zijn ermee weg. Dan doorklief en doorwroet ik de terrassen, die overgeleverd zijn aan de natuur; hoog opschietende bramen houden mij niet tegen, maar vallen zelf ten prooi aan mijn graaizucht. Alles verdwijnt in mijn mandje.

Verwilderde terrassen met fruitbloesems in het voorjaar in Rezzo; rijp fruit in de zomer.

Verwilderde terrassen met fruitbloesems in het voorjaar in Rezzo; rijp fruit in de zomer.

Ik leg in mijn geest een atlas aan, van alle verwilderde, verguisde fruitbomen, oude relicten van vergane moestuinen of zichzelf uitgezaaid, vermoeid van het jaarlijks produceren en toch niet geoogst worden. Ik breng ze in kaart: elke boom met zijn oogstperiode. Zo krijgen ze nog een stukje genoegdoening, al is het dan door het everzwijn. Bevrijd ik hen ook nog van de klimop of de alles wurgende bosrank?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s