I cacciatori sono stronzi/een ,,strontjaar’’

Op de laatste dag van het voorbije jaar 2017 had onze geadopteerde twee jaar oude cocker nog een kleine attentie in petto. Hij vond dat hij nog even een orgelpunt moest plaatsen achter zijn welgeslaagde integratie in ons uitgebloeid gezin. In de vooravond net voorbij het ,,drielandenpunt’’ – één van onze favoriete hondenwandelingetjes waar drie valleien samenkomen en je de Middellandse zee ziet liggen, dachten we nog even door te trekken. Maar heel ver geraakten we niet. Uit het struikgewas kwam doodleuk een hondje gedarteld dat van halsband tot staart onder een verse, zuur ruikende, gele stront zat.

Mijn partner dacht het eerst nog op te lossen met wat droge blaadjes van de bomen, maar dat was duidelijk te optimistisch. Er zat niets anders op dan huiswaarts te keren. De tuinslang werd van onder het stof gehaald, het dier in een cementkuip geplaatst, de stront eraf gespoten en het beest tot driemaal ingezeept, zodat heel de strada communale van onze negorij al gauw in een modderpoel herschapen werd.

Tot overmaat van ramp kwamen onze kersvers gearriveerde Genovese buren, met wie we een paar uren later de overgang van oud naar nieuw zouden vieren,  net op dat moment langs gewandeld, op zoek naar wat wintergroen om de feestdis te versieren. Het was ongetwijfeld een potsierlijk zicht: twee mensen die een bibberende, natte hond onder een ijskoude waterstraal probeerden in bedwang te houden. Als uitleg voor de wasbeurt bouwde mijn vrouw vlotjes een zin met ,,la cacca’’ en ,,cacciatore’’, een mooi binnenrijm en inderdaad hadden jagers met hun honden de hele dag de buurt onveilig gemaakt en daarbij wellicht ook hun poep achtergelaten. Bij deze: cockers hebben een eigenzinnig karakter en i cacciatori sono stronzi!

————-

(1) Nogal wat honden met een sterk jachtinstinct – en dat heeft die van ons wel – zouden zich in stront wentelen, omdat ze dan denken dat hun hondengeur niet door de prooi opgemerkt zal worden. Wolven zouden dit voor de jacht namelijk ook doen: een soort camouflage van de geur dus, niet van de kleur van de pels, vond ik als verklaring…  Daarnaast zijn er nog 101 andere uitlegmogelijkheden die ik de lezer best bespaar. Op de foto’s zie je onze cocker in onverdachte toestand, een paar uren voor de feiten.