NGO in de zomer van 2017

,,Het is nog nooit eerder gebeurd in het naoorlogse Europa  en in de zogenaamde civiele wereld, dat de solidariteit als waarde, het redden van mensenlevens, de humanitas als individuele en collectieve praktijk, gestigmatiseerd werd, omgeven met wantrouwen, ontmoedigd en zelfs bestraft. Nooit eerder  hoorde je uitdrukkingen, als ,,humanitair extremisme’’, gebruikt in pejoratieve zin, als voorhamer. Of de formule ,,humanitaire misdaad’’. En nooit voorheen zou iemand het waarschijnlijk aangedurfd hebben om te spotten met wie ,,ideologisch maar één doel voor ogen heeft: het redden van mensenlevens’’, alsof het even weinig lovenswaardig is als zijn tegendeel, namelijk: het pragmatisch opofferen van dat ene doel om andere, min of meer openlijk toegegeven redenen, als daar zijn: een hoop stemmen? Een tijdelijke consensus? Op die manier de macht in handen houden?’’ (Marco Revelli in: Il Manifesto)

[Marco Revelli] Ong. Non era ancora accaduto, nel lungo dopoguerra almeno, in Europa e nel mondo cosiddetto «civile», che la solidarietà, il salvataggio di vite umane, l’«umanità» come pratica individuale e collettiva, fossero stigmatizzati, circondati di diffidenza, scoraggiati e puniti. Non si era mai sentita finora un’espressione come «estremismo umanitario», usata in senso spregiativo, come arma contundente. O la formula «crimine umanitario». E nessuno avrebbe probabilmente osato irridere a chi «ideologicamente persegue il solo scopo di salvare vite», quasi fosse al contrario encomiabile chi «pragmaticamente» sacrifica quello scopo ad altre ragioni, più o meno confessabili (un pugno di voti? un effimero consenso? il mantenimento del potere nelle proprie mani?)

Bedenking bij AzG die zijn activiteiten stopzet in de Libische kustwateren en een staatssecretaris bij ons die denkt vluchtelingen belachelijk te moeten maken, ngo’s te criminaliseren.

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/08/01/artsen-zonder-grenzen-verzet-zich-tegen-gedragscode-bij-libie-12326734-a1568564