San Rocco 16 augustus 2015

San Rocco is anno 2015 niet alleen sterker dan de pest, maar trotseert ook de weergoden. Al een paar dagen dreigt hier de zondvloed, maar de meeste onweders sterven uit op zee. Nog tot een half uur voor de jaarlijkse dienst kon een donderbuitje er nog even de spanning inhouden. Maar de lokale ,,don’’ speelt graag mee en maakt het liefst nog wat spannender. Hij verandert zo nu en dan het aanvangsuur van zijn dienst. Even leek het er zelfs op dat San Rocco dit jaar uitzonderlijk een dag vroeger, op 15 augustus zou gevierd worden, vanwege een overdrukke agenda van onze herder. De man beperkt zijn optredens liefst tot twee per dag en met Ferrragosto valt dat niet mee.

Ons is het op San Rocco vooral te doen om de sociale contacten met de lokale bevolking te onderhouden. Ingesloten en op ons zichzelf zoals we het liefst zijn, dreigen we wel eens lokaal niet mee te zijn, met de nieuwe afspraken, die hier – het moet gezegd – om de haverklap veranderen. Als je dan niet aangesloten bent op de lokale tamtam, sta je soms voor verrassingen, zo bleek dit jaar. We gaan ons leven beteren.

Guagnolo’s topdag kreeg toch weer veertig feestgangers op de been. Ook al ontbreken er elk jaar opnieuw enkele, oudere ingezetenen, vanwege niet meer goed te been of om gezondheidsperikelen. Zo gaf Fiorindel dit jaar verstek; onze 86jarige nestor is zijn rijbewijs kwijtgeraakt en had blijkbaar geen zin om gevoerd te worden. Jammer, want hij is de oudste, levende ex-bewoner van Guagnolo en weet wel nog één en ander te vertellen over het leven in de borgo vroeger. Hij werd dus gemist. Evenals Elvira uit Caio.

De ,,walking dinner’’ achteraf was weer af. Wij houden onze bescheiden bijdrage nu al jaren op enkele witlooftaarten en bruschetti. Onze arancini – nieuw dit jaar – werden bijna uitgevochten. Te hernemen volgend jaar, allicht. Het kaasassortiment van gastheer Diego neemt nog elkaar uitbreiding, nu hij zowat alle kazenmakers in de Ligurische Alpen in kaart heeft gebracht. Hij begint zich nu ook al te specialiseren in salumeria . Zo heeft hij in Andora een slager gevonden die zijn eigen bresaola bereidt. Heerlijk spul, om nog maar te zwijgen van de gerookte eendenborst. Dolci, baci, gelati en koffie maakten het compleet. Het wijnluik kon dit jaar wat beter: misschien dat ik volgend jaar eindelijk eens langs ga in de coöperatieve van Ortovero. Tenslotte vermoed ik zo dat we dit jaar voor het eerst een trio Australiërs konden introduceren op het feestje, ingezetenen van Pieve di Teco. Ze waren zeer onder de indruk van het gebeuren.

Duivelskopje overgewaaid.

Duivelkop overgewaaid.

Beeld van San Rocco net voor de aanvang. Wie haalt het? San Rocco of het onweer?

Beeld van San Rocco net voor de aanvang. Wie haalt het? San Rocco of het onweer?

Kapel weer eens te klein.

Kapel weer eens te klein.

Overal lekkere dinges.

Overal lekkere dinges.

Gastheer Diego niet weg te slaan van achter zijn kazenassortiment.

Gastheer Diego niet weg te slaan van achter zijn kazenassortiment.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s