San Rocco met de voeten opnieuw stevig in de mortel.

Je kunt niet straffeloos èn Giotto èn Brunelleschi adoreren en dan doen alsof je neus bloedt, als de San Rocco-kapel van je eigen negorij dringend om een opknapbeurt smeekt. Dit jaar was het goed raak. In 2011 werd ik al eens aangesproken op mijn kennis en kunde van kerksloten. Als een volbloed Sint-Pieter herstelde ik het slot van de kapeldeur. Maar dat klusje was niets in vergelijking met wat er dit jaar op het restauratieprogramma stond van de kapel. 364 dagen per jaar is het ding de private speeltuin van de alomtegenwoordige gekko’s die er niet voor terugschrikken om het altaarkleed vol te schijten. Eén dag per jaar, op 16 augustus echter moeten de gekko’s wijken voor de bedevaarders, zo weten we intussen, na vier San Rocco-vieringen.

Mijn eerste poging als Sint-Pieter, om in de hemel te geraken. (Foto Ann De Vlamynck)

Mijn eerste poging als Sint-Pieter, om in de hemel te geraken.

Dit jaar werden mijn vrouw en ik opgevorderd om mee te helpen aan een veel grondiger, nog fundamentelere opsmuk. Onze buren Gino en maraton-zoon Luigi kwamen uit het naburige Piemonte overgestoken voor de lang beloofde renovatiebeurt van de trap naar de kapel. Ornella had het al weken op voorhand aangekondigd: ze maakte van de gelegenheid gebruik om al wie ook nog in het land was – enkel wij tweeën dus – in te schakelen als metselaarshulpjes. Zo komt het dat we nu nog heel wat meer respect hebben voor de grote architecten van deze aarde, de ontwerpers van kerkvloeren met achthoekige, afschilferende schalietegels met telkens zo’n schitterend vierkanten wit marmeren vierhoekje in het midden, waarbij wij de taak toebedeeld kregen, om de losse voegen los te peuteren en te verwijderen. Gino mocht nadien de klus afwerken door alle loszittende tegels – en dat waren er nogal wat – weer vast te leggen in verse mortel. Zo hebben de biddende en zingende christenen straks op 16 augustus opnieuw vaste fundamenten onder hun voeten en knieën, als de kapel zoals altijd voor één keer per jaar zijn deuren opent voor een echte mis, ter ere van de heilige met zijn hond.

Voegen van loszittende kerktegels lospeuteren en schoonmaken. De bouworde in actie. (Foto Ann De Vlamynck)

Voegen van loszittende kerktegels lospeuteren en schoonmaken. De bouworde in actie. (Foto Ann De Vlamynck)

Met die hond is het overigens zeer erg gesteld: terwijl de knie met de kwetsuur van Sint-Rochus nog duidelijk zichtbaar is, is de kop van de hond door de in kapel welig tierende schimmelculturen volledig weggevreten. Maar de pastoor heeft Ornella beloofd dat er een volledig restauratie komt van het altaarschilderij, door studenten, wat dan weer minder kost. Afwachten maar, of het er van komt. San Rocco zonder hond, is San Rocco niet, moet de pastoor eindelijk ook hebben ingezien. Maar anderzijds gunt hij hoofdparochie San Damiano letterlijk het licht niet meer, om maar te zwijgen van de verlaten, maar schitterend gelegen pastorij, waar de ramen openwaaien en de duiven vrij spel hebben. Maar er zou wel geld zijn, om heel het interieur van San Rocco te herplaasteren en kalken met een kleurenbandje als fries rondom rond…

Het werk dan: de voegen zijn door de tand des tijds uitgevreten en allerlei ongedierte verschuilt zich onder de ,,pavimenti’’, een entomoloog heeft zeker een week de tijd nodig om al het ongedierte te determineren, dat we in alle richtingen hebben zien wegspurten, tijdens onze noeste arbeid. Eerst sleepten we al het meubilair – hoofdzakelijk ,,pijnbanken’’ – naar buiten in de tuin van de afwezige Elisabetta, om dan met het voegmes in de aanslag al de rommel eruit te peuteren, dat ooit voegsel was geweest, maar intussen zijn functie al lang verloor: een mengsel van mul leemzand en hier en daar wat door onze veel minder oordeelkundige voorgangers verspreide cementresten, zeg maar ,,bricquelion’’. De kunstig versneden tegels liggen echter in mul zand, zodat onze restauratie allicht minder duurzaam zal zijn, dan we zelf zouden willen, maar soit, zijn hemel heeft deze atheïst intussen wel verdiend.

Gino in actie (Foto Ann De Vlamynck).

Giorgio in actie (Foto Ann De Vlamynck).

Intussen ging de zoon van Giorgio in overdrive door met zijn hogedrukreiniger alle schimmels van de frontgevel af te spuiten, met nog eens een nieuwe verflaag ertegenaan. De tralies voor de kapelvensters kregen een antiroestlaag en San Rocco glimt opnieuw zoals in de zestiende (?) eeuw. De overlevering wil dat de kapel gebouwd werd door de locals die één of andere pestplaag overleefden. Respect voor hoe ze het mooie boogvormige gewelfje voor elkaar kregen, met alleen maar plaatselijk materiaal voorhanden, het geld bij elkaar spaarden voor de intussen versleten, maar opnieuw in verse mortel gelegde plavuizen. Neen, dan hadden Giotto en Brunelleschi hiermee vergeleken, het stukken gemakkelijker in het in het geld zwemmende Firenze.

Luigi gaat met de hogedrukreiniger de schimmels te lijf (Foto Ann De Vlamynck).

Giovanni gaat met de hogedrukreiniger de schimmels te lijf.

San Rocco opnieuw blakend in de zon. (Foto Ann De Vlamynck)

San Rocco opnieuw blakend in de zon. (Foto Ann De Vlamynck)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s