Dylan tweede keuze

Allez dan, met mijn bescheiden muzikale kennis: als je dan toch een literair genre als de ,,singer-songwriter’’ wil canoniseren als  grote literatuur, dan zijn er veel betere beoefenaars van het genre te vinden dan Bob Dylan: enkel in het Amerikaanse taalgebied alleen al heb je Randy Newman, Tom Waits en Joni Mitchell, maar even goed Lou Reed, als je wil of een Jim Morrison, hoe kun je die over het hoofd zien?  Als je het dan toch over literaire pretenties wil hebben: Robert Zimmerman vond zijn eigen naam niet rocky of literair genoeg en ging dan maar aanschurken tegen de Welshe poète maudit Dylan Thomas, maar zelfs dat was een mythe; flirten was zijn sterkste kant: met het communisme van Woody Guthrie, toen dat in de VS na de communistenjacht, opeens weer mocht, maar uiteindelijk bekeerde hij zich als Born Again Christian tot het christendom. Met enkele schabouwelijke religieuze platen die het gospel-genre verkrachten, als absoluut dieptepunt.

saved

Om in het Engelse taalgebied te blijven: Lennon en Mc Cartney waren in hun laatste Beatles-periode, met Sgt. Pepper’s en toen ze, net voor ze uit elkaar gingen, ook nog ,,de dubbele witte’’ maakten, literair stukken hoogstaander: ritmisch, thematisch en qua beeldenrijkdom. En vooral: ze brachten samen niet zo’n melige kerstplaat uit, waardoor je als Dylan-fan wel verplicht werd hem definitief in de prullenmand te gooien.

Maar waarom per se dat Engelse taalgebied? Binnen het Franse taalgebied zijn er natuurlijk chansonniers Jacques Brel en Georges Brassens, die literair en tekstueel ver uitstijgen boven Dylan: het Frans als taal alleen al is veel muzikaler dan het Engels. Of de meest muzikale taal ter wereld: in Italië Fabrizio De André, Gianmaria Testa en waarom niet Paolo Conte? Ik heb het nog niet over Caetano Veloso of Gilberto Gil. Of als we dan toch in de ,,coming’’ Europese taal bij uitstek willen verblijven: wie is er bang van Wolf Biermann? Daarmee allemaal vergeleken  is Dylan eerder grijze middenmoot, een hopeloze dilettant, vooral toen zijn carrière aan het slabakken ging en voorbijgestoken werd door een Springsteen, wanhopig neuzelend op zoek naar zijn eeuwige roem, zijn ,,salvation’’. Welnu, hij heeft ze gekregen. Niet van god, maar van het Nobelprijscomité. Dat hij voortaan zwijgt.

Advertenties