Hart boven hard: quo vadis? (3).

Dit is de dynamiek waarin de vlieger van Hart boven hart mee opgaat: 6 november 2014: 125.000 betogers krijgen de vakbonden op de been, in plaats van de 70.000 die ze ,,met een klein hartje’’ verwacht hadden.

Hart boven hard komt op voor rechtvaardigheid, waardigheid. Veel mensen die je anders nooit op straat ziet, voelen zich aangesproken van studenten tot bejaarden, zoals de 89jarige zondag laatstleden die nog nooit in zijn leven op straat was gekomen. Hart boven hard bewandelt een lijn die erin slaagt om de meest uiteenlopende organisaties te verenigen: tot nu toe zijn dat er 1.200. Het is een neutraal platform, in tegenstelling tot vakbonden en politieke partijen. Hart boven hart wil mensen en dingen bij elkaar brengen. In de eerste plaats wil Hart boven hard ruimte voor dialoog scheppen; geen zware politieke boodschap; in de tweede plaats is er het verhaal van solidariteit, warmte, gelijkheid.

Een nationaal coördinatiecentrum van Hart boven hard is er niet. Iedereen van de deelnemers vormt Hart boven hard. Dat bepaalde media met deskundige politicologen voorop de beweging al dood verklaarden, terwijl ze volop groeit, deert ons niet. We hebben de media niet nodig. Wellicht hebben de media zelf schrik van ons, vanwege ,,moeilijk te plaatsen’’. We krijgen intussen zelfs al ongevraagd adviezen. We zijn gewoon ons eigen medium. We hebben weinig invloed, omdat we de klassieke regels niet volgen, met woordvoerders en spindoctors. We zijn van een andere orde.

Bij elke bijeenkomst gaan we wel na wie er is: wat is er potentieel mogelijk? Welke skills zijn er aanwezig? Is er een (artistieke) actie mogelijk? Dat is ons kapitaal: een gigantisch potentieel. Wat is typisch aan een beweging? Dat ze moet blijven bewegen. Daarom vermijden we de overstructurering, want dat doet bewegingen verzanden. Daarom zijn we ook geen vakbond, die procedure-gebonden is. Als er niets gebeurt, doen we honderd kleine dingen. We willen ook lokaler en diverser denken, met honderd of vijfentwintig deelnemers, maakt niet uit. Artiesten staan ons bij: verzetsaria’s, caféconcerten in plaats van zeurkousen. Aan de maatschappij bouwen, terwijl het plezant blijft. Deze beweging moet gewoon blijven bewegen. Het is mogelijk; deze keer zal het lukken.

Hart boven hard is een burgerbeweging: we doen de democratie, we beoefenen ze zelf, vooral daar waar ze teveel aan professionals werd overgelaten. Daarom is Hart boven hard een beweging en niet de zoveelste politieke partij. Net omdat we bewegen. Een beweging beweegt, terwijl een politieke partij snel vastroest aan posities, verslaafd aan de macht, het pluche van de zetel. Zoals in de allegorie van de wielerliefhebber: hij kijkt op zondagnamiddag vanuit zijn luie zetel toe hoe de coureur van zijn fiets in de gracht waait en er weer uitkruipt. De beweging is dan de wielertoerist die elke keer opnieuw zijn grenzen verlegt en beweegt, overal naartoe fietst.

Eric Hobsbawm: ,,De wereld wordt slechter, als je de wereld gewoon zijn gangetje laat gaan. Niemand zal het in onze plaats doen.’’

(vrij naar de slottoespraak van Jan Blommaert, op Hartslag Kortrijk, zaterdag 7 maart 2015)

Hartslag Kortrijk, 7 maart 2015.

Hartslag Kortrijk, 7 maart 2015.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s