Hoe wordt de dode gecoverd? De leerkracht als kosmoloog.

Ik was aangenaam verrast. Nagenoeg gans mijn klas was woensdagmorgen al na enkele uren op de hoogte van het overlijden van fysicus Stephen Hawking. Het volgen van de actualiteit op deze wereldbol is een dagelijkse opdracht voor mijn leerlingen en dat begint dus stilaan te lukken. Iedereen kende het mannetje in het karretje. Minder evident was de vraag wat de man eigenlijk onderzocht had. Dus toch maar de beamer weer aan en samen eens kijken naar wat onze media te vertellen hadden over deze Einstein en dat bleek jammer genoeg bitter weinig en dus snel klaar: VTM, hln.be, zelfs de kwaliteitskrant DS had in die enkele uren tijd weinig of niets, buiten een paar filmpjes, met algemeenheden, die iedereen bij elkaar kan sprokkelen. En ja, zijn ziekte, en ja, de resem beroemdheden die hem de hand mochten drukken, tot en met de hartelijke paus in het Vaticaan die hem niet zoals Galilei destijds, in de ban van de kerk sloeg in dit van god verlaten universum.

De VRT deed het dan iets beter, vooral uitgebreider (1). Nogal wiedes, daar heb je een nationale omroep voor, zou je denken. Maar te vroeg gejuicht, want ook hier weer hetzelfde euvel: veel meer aandacht voor de biografische details in het leven, zijn ziekte, en dat hij soms drie nurses had, zijn huwelijken en persoonlijke perikelen en relatief veel minder over, om niet te zeggen weinig bevattelijk voor wie wat wou te weten komen over wat de man nu eigenlijk had onderzocht op wetenschappelijk gebied.

Het kwam allemaal over alsof we een popster kwijt waren en geen astrofysicus. Later op die woensdag valt onze VRT helemaal door de mand. Want wat bieden ze deze week aan in de schoolreeks KLAAR? Het fijn stof (is natuurlijk ook belangrijk), maar dat zomeruur begot van Frank Deboosere? Inspelen op de actualiteit, heren-journalisten? Mogen we dat nog vragen, wij leerkrachten in dat vermaledijde onderwijs, dat volgens bepaalde mediacommentatoren hopeloos achterhaald, verouderd vanwege te weinig multimedia en heel de reutemeteut van (soms) zwaarder beroep erbovenop…

De hoeveelheid beelden van een scheef hangende Hawking in zijn rolstoel die enkel nog via pc met de buitenwereld kon praten, met  als summum een als ruimtevaarder zwevende professor uit zijn onafscheidelijke rolstoel gehaald, dit mediaspektakel, waaraan de professor geregeld ook graag – het moet gezegd – meewerkte, zijn omgekeerd evenredig met het woordelijk en bevattelijk uitleggen van zijn inzichten in de astrofysica, de ouderdom van ons heelal, de zwarte gaten, de gekke sprongen die de materie kan maken en hoe die fysische wetten vanuit zintuiglijk waarneembare feiten afgeleid konden worden of verondersteld mogen worden. Dat je geen god meer nodig hebt, om de evoluties in het heelal te verklaren; en dat we aan het huidige tempo met ons kapitalisme en zijn economische verspillingen in combinatie met zijn feodale productieverhoudingen, deze planeet stilaan naar de maan aan het schieten zijn, dat komt allemaal niet aan bod. Een beetje bedroevend, toch. Ik denk dat ik het zevenuurjournaal vanavond ook maar zal overslaan.

Vermits het levenseinde van Hawking de jongste jaren al enkele keren (te vroeg) werd voorspeld, omdat hij herhaaldelijk moest worden opgenomen in het ziekenhuis, hadden wetenschapsredacties – voor zover deze nog bestaan in het huidige mediaklimaat? – zich toch minstens kunnen voorbereiden  en  zich bijvoorbeeld eens kunnen buigen over de ,,real thing’’, zoals  deze tekst over ,,The Beginning of Time’’ van de professor (2)? Met een Nederlandstalig filmpje over het ideeëngoed van de prof uitpakken en wat interstellaire beeldjes erbij? Zou het kunnen? Neen, dus. Elke leerkracht mocht vanmorgen zelf kosmoloog spelen.

 

(1) https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/03/14/stephen-hawking-portret/

(2) http://www.hawking.org.uk/the-beginning-of-time.html

Advertenties