Klimaatmars in Oostende

Derde donderdag in januari 2019:

van 3500 naar 13.000 naar 35.000 + 1.000 scholieren op straat, klimaatspijbelaars, brossers voor de bossen. Die duizend, dat waren die van Oostende. Voor het eerst in mijn nog maar vijftienjarige onderwijscarrière was ik eens technisch werkloos, vanwege geen leerlingen in de klas aanwezig om 10.20u en ik ben dan ook mee opgestapt.

Regionale spreiding van de klimaatacties is niet slecht. In Brussel kreeg Youth for Climate onverhoopt bijna een verdrievoudiging van het aantal van vorige week op de been. En niet elke leerling mag/kan van zijn ouders mee de trein op naar het voor West-Vlamingen nog altijd ,,verre” Brussel. Dan is de eigen stad een beetje lager qua drempel. En dan nog was het niet zo evident. De klimaatmars in Oostende passeerde langs scholen, waar leerlingen als opgesloten gevangenen voor het raam van hun klas, het gebeuren mochten aanschouwen… Zeer erg, zo’n school als gevangenis, waar directies denken dat je de klimaatkwestie kunt buitensluiten, door twee leerkrachten als security-agenten voor de schoolpoort te laten postvatten en de leerlingen klasarrest geven. Het kan nog erger: de eerste getuigenissen zijn er van leerlingen die strafstudie krijgen, omdat ze door deelname aan de klimaatacties een waslijst van minstens vijftien vakoverschrijdende eindtermen (VOET’en) realiseren. Onderwijs in Vlaanderen anno 2019…

Donderdag werd het organisatiecomité van de mars, waaronder een drietal van mijn leerlingen ook ontvangen op het stadhuis door de Oostendse burgemeester en enkele van zijn schepenen. Wellicht zal hij wellicht niet goed geweten hebben wat hem overkwam. De man ruilde zijn bevoegdheid als Vlaams minister voor energie enkele weken geleden voor het burgemeesterschap en kreeg opnieuw klimaat en dus het energievraagstuk, op zijn bordje gepresenteerd. Vluchten kan niet meer. Aan de ene kant waren de leerlingen blij dat ze van officiële zijde door de lokale overheid ontvangen werden, maar de antwoorden overtuigden hen niet echt. Ook daar is er dus nog heel wat werk aan de winkel. Een klimaatconferentie in de vorm van een soort scholierenparlement in Oostende, zou een uitweg kunnen bieden, maar dat werd niet echt voorgesteld door het beleid.

De acties maken heel wat los en meer en meer dringt zich de vraag op, hoe ook scholen dit gebeuren verder kunnen omkaderen. Een filmpje voor de thuisblijvers zal niet meer genoeg blijken te zijn, evenmin als het nieuw leven inblazen van werkgroepen zoals MOS. Het klimaatprobleem staat op de politieke agenda en evenveel op de schoolagenda. Uitdieping van de klimaatproblematiek binnen de vakken natuurwetenschappen, aardrijkskunde en techniek ligt voor de hand, evenals het behandelen van de vraag hoe jongeren hun klimaateisen politiek op een democratische manier kunnen vertalen, binnen vakken zoals geschiedenis, cultuurwetenschappen of de levensbeschouwelijke vakken. Zij hebben de knuppel in het hoenderhok gegooid. Wie pakt de uitdaging aan, willen we geen gefrustreerde, compleet gedesillusioneerde  generatie kweken?

 

burgemeester

Van energieminister tot burgemeester, maar het klimaatprobleem kun je niet ontvluchten, Bart Tommelein…