Stakingsbereidheid boomt met +300%

Niet dat ik dagelijks onderwijscollega’s aanspreek om mee te staken en te betogen. Wel integendeel, in de leraarskamer zwijg ik meestal als vermoord over de onderwijsplannen van Crevits en co. Er is niet alleen de beroepsgebonden neutraliteit in het GO, waarvoor ik werk. Ik heb jaren geleden ook feestelijk bedankt om als vakbondsafgevaardigde te fungeren in mijn school. De reden is heel eenvoudig: we hebben al minstens vier vakbondsafgevaardigden en ze doen alleen het hoogstnodige, het vervullen van de sanseveria-functie, zeg maar. Ik ga deze mensen dus ook hun werk niet afpakken.

Ik heb tot hier toe ook altijd geen klein beetje getwijfeld over de weerbaarheid van de ACOD-onderwijscentrale. Een echt progressieve onderwijsvisie ontbreekt bij deze vakbond; ze beperkt zich veelal tot defensief reageren op besparingsmaatregelen die vanuit de regering op de sector afkomen. Maar het heeft ook te maken met de lage syndicalisatiegraad bij mijn collega’s. Velen hebben een totaal verkeerd beeld van een vakbond. Dit wil zeggen: mijn jongere collega’s weten heel vaak niet wat een vakbond doet en mijn generatiegenoten in het onderwijs (de meesten met veel meer onderwijsjaren op de teller dan ik, die zelf nog maar tien jaar geleden uit de privé het onderwijs kwam binnengewaaid) zegden hun lidmaatschap op, van zodra hun vaste benoeming een feit is. Een beetje kortzichtig, vind ik, maar wat doe je eraan?

Maar zie, het kan verkeren. In 2004 was ik alleen om te staken tegen VDB en zijn gepruts aan de omkaderingscoëfficient, waardoor er sindsdien jaarlijks zo’n duizend jobs niet ingevuld worden in het onderwijs. Want het is een maatregel die de sector blijft betalen, zoals de eenmalige indexsprong die nu op het menu staat. Toen VDB de vervangingspool van zijn voorganger Vanderpoorten liquideerde – waaraan ik nota bene rechtstreeks mijn job in het onderwijs te danken heb – was ik weer alleen. Het Generatiepact (2005) lieten mijn onderwijscollega’s ook netjes passeren, want het was niet meer voor hen, zogezegd. We waren toen met z’n tweeën om te staken. Toen de regering di Rupo met Q en Decroo iedereen langer aan het werk zetten (2012), was er weeral eens nauwelijks reactie. Iedereen leek blij dat we na 500 dagen eindelijk een regering hadden, … ,,Moet je dan wel op straat komen?” En: ,,Zonder de sossen in de regering had het nog erger kunnen zijn, enzovoort,” klonk de uitleg. Met andere woorden: het onderwijs leek bereid om alles te slikken.

Maar zie, het kan verkeren. Op 6 november jongstleden waren we plots met z’n drieën om te staken en te betogen. En nauwelijks drie weken later, vandaag, op de regionale stakingsdag van 1 december waren er negen collega’s die het werk neerlegden, voor een hele of een halve dag. Voor een kleine school met een korps van nauwelijks vijftig leerkrachten (zelfs niet voltijds equivalent, waaronder nogal wat tijdelijken en de meesten ook jongere leerkrachten zijn) en een beperkte administratieve en technische staf en waar er dus nauwelijks een stakingstraditie was tot gisteren, een onverhoopt succes. We konden eindelijk eens flyeren aan de schoolpoort over het hoe en waarom van ons protest en kregen van enkele collega’s vanmorgen te horen dat ze er de vijftiende december wel bij zullen zijn voor de nationale staking. De directeur en zelfs de algemeen directeur van de scholengroep kwamen ook nog wat onwennig over de nieuwe situatie poolshoogte nemen van de sfeer aan de schoolpoort. Dat het niet alleen ging om de schoolfactuur, de indexsprong en het langer werken voor minder pensioen, maar ook om meer geld voor de renovatie van verouderde schoolgebouwen, klonk hem als muziek in de oren.

P1030785a

Van bepaalde collega’s weet ik dat ze vandaag normaal hadden meegestaakt, was er niet de herhalingsweek geweest en ze willen hun leerlingen niet in de steek laten, zo vlak voor de examens en zeker niet als je een vak van één lesuur geeft. Dus was de stakingsbereidheid nog wel een stuk groter, dan wat vandaag tot uiting kwam. Op 15 december zijn er alvast geen examens gepland. Als de Vlaamse en de federale regeringen hun plannen niet bijstellen, zal er vanaf januari nog creatiever protest gevoerd worden.

P1030786a

Update op 20 december 2014. Op de nationale stakingsdag van maandag 15 december bleek de stakingsbereidheid op mijn school te zijn aangegroeid tot zestien leerkrachten die effectief op die dag het werk hebben neergelegd! Niet mis toch op een totaal van plus minus veertig leerkrachten. Als dit zo doorgaat…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s