Van handpopje tot staatsman

Oef, we doen weer mee. We zijn opnieuw ,,du bon côté de l’histoire” met ons land. Ik ben voor één keer Charles Michel dankbaar. We betonen moed en verantwoordelijkheid met de ondertekening van het VN-migratiepact. Eerlijk gezegd had ik de hoop een beetje opgegeven, en dat hij opnieuw zou zwichten voor de manipulaties en het gekuip van de grootste partij in Vlaanderen. Maar zie! Een echte liberaal is nog eens opgestaan: internationalistisch geïnspireerd, zich niet terugplooiend op de eigen pseudo-identiteit, maar lijnrecht tegen de bang gemaakte, intern geterroriseerde publieke opinie in.

Misschien wierp Charles Michel vandaag wel voor eens en voor altijd het imago van de ,,fils à papa” af, dat van de zoon van een indommelende, uitgerangeerde papa Louis, die zich in het pluche van het Europarlement door lobby’s laat opvrijen en spekken. We hopen het. De rol van handpop van de schaduwpremier van ’t schoon verdiep, eindelijk van zich afgegooid, na vier jaar lijdzaam ondergaan.  Dit land heeft iemand nodig die buiten de kunstmatig, illusoire grenzen denkt en handelt. Het voorbije parlementaire debat over ,, Gaan we naar Marrakesh of niet?” was in die zin armoe troef. Nergens een zweem van internationaal perspectief, maar des te meer ,,politique politicienne” van het laagste allooi,  schamel, verkiezingsgespin, bange politici, die ervoor vrezen straks in mei afgestraft te worden voor al te verregaand kosmopolitisme of plat opportunisme om na mei een nieuwe meerderheid te kunnen vormen. Het ging allemaal voorbij aan de meest dringende vraag vanuit de Verenigde Naties: de vraag om een correcte, humane behandeling van mensen die tussen twee staten moeten zien te overleven: tellen ze nog mee of niet?

150 landen waren vandaag vertegenwoordigd in Marrakesh, om deze vraag positief te beantwoorden. Slechts een tiental landen waren dat niet. Aan de aanhangers van de grootste partij in Vlaanderen: whose side are you on?